عروس تعریفی گوزو از کار دراومد!

کارخونه و ماشین و زمین و همه چیمون رو دادیم اما بازم بدهکار شدیم! بد جوری ورشکست شده بودیم! شریکم ارثیه پدریش رو فروخت و بدهیش رو داد … اما من شبانه فرار کردم به شهر غربت … شمالی های مهمون نواز خیلی سعی کردن طعم غربت رو نکشم اما نشد! دلم پر میزد برای مشهد! برای مادرم … پدرم و اقوام!

هشت ماه گذشت …دیگه هیچکس باهام مهربون نبود! چیزی نداشتم دیگه! یه بدهکار فراری! شده بودم عین جذامی ها که همه ازشون فرار میکنن! خسته شده بودم! شبانه ساکم رو بستم و راهی مشهد شدم! از اتوبوس که پیاده شدم خاک مشهد رو بوسیدم! رفتم خونه بابام… گفت اومدی اینجا چکار کنی؟ از چشم پدر افتاده بودم! بقول خودش میگفت عروس تعریفی گوزو از کار دراومده! کینه داشت ازم چون مبلغی هم از اون گرفته بودم قبل از ورشکستگی! فقط مادر بود که پا به پای من گریه کرد و اشک ریخت! از عرش به فرش رسیده بودم … همه چیم از بین رفته بود! حتی زندگیم رو هم تاراج کرده بودن!

برای هزار تومن پول توجیبی مونده بودم! فقط مادر پشت و پناهم بود! مادر … مادری که هنوز روم نشده بهش بگم دوستش دارم ! هنوز خجالت میکشم بغلش کنم ببوسمش! مادری که بیسواد بود اما دریای محبت! سرم رو تو اغوشش میگرفت و من عین بچه ها زار میزدم و او میگفت: گریه نکن ننه جان … همه چی درست مِشه! گریه نکن ننه!

با طلبکار ها جلسه گذاشتم! بهم مهلت دادن کار کنم بدهیشون رو بدم! مادر تمام اندوخته بانکی خودش رو داد تا سرمایه کنم! کارخونه دار ها باز بهم اعتبار کردن چون میدونستن کلاهبردار نیستم!

تازه داشتم جون میگرفتم که یه روز از بانک زنگ زدن و گفتن سند خونه ای که بابت وام کارخونه به رهن گذاشتی تا چند روز دیگه به اجرا گذاشته میشه چون کسی که کارخونه رو از ما خریده بود و تعهد کرده بود که اقساطش رو بده اینکار رو نکرده بود! اگه خونه بابام بابت بدهی من به مزایده گذاشته میشد واویلا بود دیگه! روزی که حاجی کارخونه ما رو خرید بهش گفتم یه سندجایگزین سند خونه بابام بکن و سند رو از رهن در بیار! حاجی اشنا بود و گفت من قول شرف میدم اقساط رو پرداخت کنم و سند رو از رهن در بیارم اما وقتی من فرار کردم اونم اینکارو نکرد چون بهش بابت خرید کالا بدهکار بودم!

اگه بهش زنگ میزدم میگفت بیا بدهیت رو بده تا اقساط رو پرداخت کنم! نه اعتباری داشتم که وام بگیرم نه کسی که ازش پول بگیرم! همونطور بی هدف تو خیابون دور میزدم! خدایا چیکار کنم! تازه داشتم راه میفتادم! هیچکس رو نداشتم که کمکم کنه! پاشدم رفتم حرم امام رضا… پشت پنجره که رسیدم یهو بغضم ترکید! یاد همه بدبختی هام افتادم که یه صدمش رو هم به دلایلی اینجا ننوشتم! فقط زار زدم … اینقدر سوزناک گریه کردم که خودم دلم به حال خودم سوخت! از حرم که اومدم بیرون سبک شده بودم! خونه که رسیدم سحر بود!

صبح که رفتم محل کارم حاجی که کارخونه رو ازمون خریده بود زنگ زد! دلم هری ریخت پایین … حال و احوال کرد و گفت فلانی سند خونه حاج اقا رو ببر فلان محضر سیمتری احمد اباد و فک رهن کن! در عرض دوساعت سند از رهن بانک ازاد شد و من مات و مبهوت مونده بودم! بعد ها فهمیدم یه مشتری خوب برای کارخونه پیدا شده و تا میخواستن سند بزنن گفتن نمیشه چون در رهن بانکه و باید ازاد بشه! حاجی بخاطر اینکه زود کار خونه رو با قیمت خوب بفروشه تمام اقساط و جریمه هاش رو پرداخت کرده بود! و من همینجور حیرون مونده بودم! گریه های شبانه من توی حرم و باز شدن گره کارم به همین زودی! روبراه شدم کم کم …. روبراه شدم!