برای حسین نوروزی و بانو !

گاهی که افسرده ام ؛ گاهی که داغونم ؛ گاهی که سرم درد میکنه و حوصله هیچکس حتی خدا رو ندارم میرم سراغ وبلاگ حسین نوروزی ! چه نعمتیه تو این دنیای مجازی این وبلاگ ! قبلا به حسین گفتم که چقدر دوستش دارم …! حسین هم به شوخی چیزی گفت و گذر کرد !

 دیشب که وارد وبلاگش شدم اهنگ زیبا و ملایم وبلاگ شروع کرد به زدودن گرد و غبار ذهنم ! عین توی ارایشگاه که ارایشگر موهای اضافی سرت رو میزنه و شاداب میشی ! عین توی حموم که کیسه میکشی و چرک های تنت گوله گوله میریزه رو زمین و دوباره با طراوت میشی ! شروع به خوندن کردم و بیشتر از شب های دیگه لذت بردم ! توی این وبلاگ یه زندگی موج میزنه ! عشق رو میتونی حس کنی ! حتی میتونی لمس کنی ! گاهی چند خط رو میخوندم و لبخند خفیفی روی لبم نقش میبست ! گاهی بی اختیار میدیدم داره اشک هام میاد ! لامصب تو چه میکنی با این کلمات که اینجوری میتونه ادم رو زیر و رو کنه ؟

پای وبلاگ حسین که میشینی روحت جلا پیدا میکنه ! لامصب عین کارواش میمونه ! میشوره و برق میندازه ! هی هر چی میری جلوتر کیفور تر میشی ! عین وقتی که پیک سوم عرق سگی رو میری بالا ! یا عین کام پنجمی که از وافور میگیری ! ببخش حسین جان که قداست کلامت رو با نجاست عرق مقایسه کردم ! گاهی الکن میشم در مقام تعریف بخدا … درجا میزنم ! بذار بگم عین وقتی که نماز عشق رو سلام میدی ! حسین تو شاعر نیستی ! تو نه در بند قافیه ای نه در فکر جاذبه … حسین من فکر میکنم تو تمام وجودت شعره ! حس میکنم وقتی میری سبزی فروشی ! وقتی میری سیگاربخری ! وقتی میری جگرکی سر خیابون دو سیخ جگر بخوری شعر میگی … حس میکنم اگه شعر رو از حسین بگیرن چیزی ازش نمیمونه حتی به اندازه سر سوزن !

و اما بانو … بانو که میگم دست و دلم میلرزه ! و چقدر ذوق میکنم کلامت را به حسیم میخوانم بانو !

 مرد من!

دلم می‌خواهد یک بار دیگر هم بگویم: در عاشقی کردن بی‌همتایی!