قورباغه و مار … !

عملیات کربلای پنج پای فرمانده گروهانمون ترکش خورد … به پشت خط که انتقالش دادن پای راستش رو از بالای زانو قطع کردن ! خیلی حالم گرفته شد … روحیه مو از دست دادم … میترسیدم ! خدا وکیلی اونقدر که از قطع عضو میترسیدم از شهید شدن نمیترسیدم ! شب ها همش خواب میدیدم پام قطع شده … میدیدم روی ویلچر نشستم ! از خواب که میپریدم به پاهام دست میکشیدم ببینم هست یا نه ! حسابی کم اورده بودم … بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنین ! با خودم عهد کردم اگه قطع عضو شدم خود کشی کنم …!

این ترس با من بود تا اینکه مامور شدیم به کردستان … نزدیک مریوان مستقر شدیم و اردو زدیم ! یه روز غروب کلاش رو برداشتم و رفتم توی مسیر رودخونه ای که از نزدیک اردوگاه میگذشت ! کنار رودخونه پر از لاکپشت بود که با صدای پای من شلپ شلپ خودشون رو توی اب مینداختن ! هیچ کس نبود …. فقط صدای قورباغه ها بود که قور قور میکردن …از بین صداها صدای یک قورباغه با بقیه فرق میکرد … احساس کردم داره ناله میکنه قااااا…..قاااا …..

دنبال صدا گشتم …. کنار رودخونه ماربزرگی رو دیدم که این قورباغه رو داشت میبلعید ….  قورباغه داشت اخرین نفسهاش رو میکشید و چون در حال خفه شدن بود اینطوری صدا میداد …قاااا…قااا… دوسوم از بدن قورباغه توی دهن مار بود و بقیه بدنش بیرون ! پوتینم رو گذاشتم روی گردن مار و فشار دادم … دهان مار باز شد و قورباغه پرید توی اب شنا کرد رفت ! پامو که برداشتم مار هم سریع فرار کرد رفت لای سنگها …! یه لحظه نشستم کنار رودخونه … هیجان داشتم و میلرزیدم ! دیگه مسئله مرگ و قطع عضو برام حل شده بود … احساس سبکی میکردم ! دیگه نمیترسیدم … حس کردم خدایی که من رو وسیله کرده که زندگی رو به قورباغه برگردونم اگه صلاح باشه میتونه مواظب منم باشه …! حتی تو خط مقدم جبهه ..!